Sześćdziesiąt procent młodzieży z peryferii bez doświadczenia kryminalnego doświadczyło przemocy policyjnej.

Takim zdaniem swój drugi album rozpoczyna dzisiaj uznawana za najważniejszą grupę brazylijskiego rapu Racionais MCs. Zespół, który swoją nazwę zainspirował serią albumów Racional funkowca Tima Mai, w przeciwieństwie do niego obiera zupełnie inną drogę, nie udaje, że przedstawia jedyny słuszny sposób życia, ale przenosi słuchacza w niezwykłą podróż w nieznane.

Żeby zrozumieć fenomen Sobrevivendo no Inferno (Przetrwanie w Piekle) musimy się cofnąć do Capão Redondo, São Paulo lat 90, które wówczas było jednym z najbardziej niebezpiecznych miejsc na świecie według ONZ. To fawela, której zawdzięczamy ciężki i surowy styl, który raperzy obrali na swoim drugim wydawnictwie po sukcesie luźniejszego Raio X do Brasil (Zdjęcie Rentgenowskie Brazylii).

Na nagraniach z 1997 muzycy postanowili postawić sprawę jasno i znacznie rozbudować formę, do poziomu, którego nigdy później nie uda im się osiągnąć. Najlepszym przykładem tego jest Tô Ouvindo Alguém Me Chama (Słyszę jak ktoś mnie woła), w którym narratorem jest współpracownik lidera gangu Guiny. Prowadzenie jest wręcz kinematograficzne, nieliniowe i pełne retrospekcji, a w przerwach muzycy zasamplowali sceny z napadów. To jeden z najlepszych przykładów, dlaczego Mano Brown jest często określany jako najlepszy autor tekstów w rapie swojego kontynentu. Zamiast dać wszystko słuchaczowi od razu krok po kroku, przedstawia problemy społeczne Brazylii oczami młodego człowieka.. to styl, który pozwala na immersję i prowokuje do empatii oraz zrozumienia systemu, który do dziś rządzi światem. Innym wyróżniającym się trackiem jest pierwszy pełnowymiarowy rapowy kawałek Capítulo 4, versículo 3. W przeciwieństwie do większości nie opiera się na refrenie, lecz jest podzielony na kilka części. W pierwszej otwierającej go ekipa przedstawia statystyki dotyczące dyskryminacji w Brazylii, po czym zaczyna jeden z najmocniejszych wersów w swoim życiu. Przedstawia się kontrastami - Jest jednocześnie gwałtownie spokojnym, nowoczesnym i starym, gotowym na wszystko, krwiożerczym księdzem. Nie spuszcza wodzy ze swojej misji - sabotowania systemu myślenia słuchacza. W drugiej części raperzy komentują relacje społeczne i hierarchie w kraju. Pokazują się jednocześnie pewni i empatyczni. Widzą zło, które panuje na świecie i nie boją się być przeciwni systemowi. Mało jest zespołów z tak mocnym przekazem, które nie tylko potrafią przekazać to, co mają na myśli, ale też wrzucić słuchacza w zupełnie inny świat. Ciekawym utworem też jest Diário de um Detento (Pamiętnik Więźnia), w nim przedstawiono dzień z jego życia, który jest oparty na dzienniku świadka masakry w Caradinu - Jocenira.

Do trochę luźniejszych tracków natomiast należą Fórmula Mágica da Paz (Magiczna Formuła Pokoju) i Mágico de Oz. Pierwszy prezentuje typowy dla albumu ton beatów - ciemny, luźny i oparty na samplach z soulu, repetytywny, ale pasujący do estetyki. Opowiada on o procesie poszukiwania spokoju w chaotycznym środowisku. Celem podkładów nie jest bycie główną częścią sztuki, lecz tworzenie tła i podbudowy pod rap. Ten drugi, podobnie jak poprzedni, w centrum ma śpiewany refren, nie jest w tak napiętej atmosferze jak pierwsza część dysku, ale nie porzuca jego narracyjnego stylu.

Sobrevivendo no Inferno jest dowodem, że prawdziwa zmiana zaczyna się w głowach ludzi. Nie próbuje zmienić świata bezpośrednio, ale z każdym kolejnym wersem pokazuje prawdę o jego problemach. To nie tylko album dotyczący regionu, ale z uniwersalnym przekazem, który zmotywował kolejne pokolenia producentów, raperów i MCs nie tylko w São Paulo. Płyta ta nie tylko jest najlepszym pierwszym krokiem do wejścia w rap brazylijski, ale też zmiany rzeczywistości na lepszą.